Kościół Nowego Przymierza

Pismo chińskie używa obrazków ideograficznych (w którym znaki odpowiadają poszczególnym pojęciom). Rozwinęło się ono z pisma obrazkowego na starożytnych kościach modlitewnych - czegoś w rodzaju hieroglifów języka chińskiego. Dlatego każdy znak można rozbić na części składowe. Na przykład zapis chińskiego słowa "życie" składa się z "ruch" oraz "Pan", co oddaje starożytne przekonanie Chińczyków, że Bóg jest stwórcą wszelkiego życia. "Wierzyć" składa się także z dwóch składników: "osoba" oraz "słowo", co znaczy, że zaufanie do słowa uważa się za akt wiary. Wydaje się to nieskomplikowane, ale nabiera nieoczekiwanej głębi, jeśli umieści się je w kontekście biblijnym. W Ewangelii Łukasza 7:2-10 znajduje się historia rzymskiego setnika. Jezus zauważył, że wiara tego człowieka w Jego Słowo przewyższała to, co można było znaleźć w Izraelu.

Według badań pisany język chiński mógł powstać ok. 2500 lat przed Chrystusem¹, co ściśle odpowiada szacunkowemu czasowi wielkiego rozproszenia się ludzkości spod wieży Babel, jak wynika z biblijnych genealogii.² Kiedy cały rodzaj ludzki został podzielony na grupy językowe i rozproszony po całym obliczu Ziemi, dotyczyło to także starożytnych Chińczyków, posiadających dokładne dane na temat wczesnej historii człowieka. Ich wiedza na temat stworzenia i wielkiego Potopu musiała być świeża, gdyż prawdopodobnie żyli oni współcześnie z Noem, który żył jeszcze 350 lat po Potopie (Ks. Rodzaju 9:28) i z pewnością poznał rozmaite szczegóły stworzenia od swojego ojca, Lamecha. A Lamech miał już 56 lat, gdy umierał Adam. W okresie, w którym średni wiek człowieka wynosił 912 lat, 56-latek musiał uchodzić za względnie młodego człowieka (Ks. Rodzaju 5:1-11).

Ciekawe, że starożytny zapis Feng-su T'ung-yi (Pełne ujęcie zwyczajów) mówi, że wszyscy ludzie na Ziemi pochodzą od "Nu-ue". (Niektórzy przypuszczali, że jest to wersja biblijnego imienia Noe, które znajdujemy w innych tekstach chińskich.)³ Chińczycy znani byli z robienia dokładnych zapisków od czasu dynastii Hsia w 2205 p.n.e. Według zbioru starożytnych rękopisów Shu Jing (Księga Historii) wielu kolejnych władców Chin podczas corocznego Poświęcenia Granicy głosiło chwałę ShangDi, Pana na Niebiosach, stworzyciela wszechświata i jedynego prawdziwego Boga. Tekst ten mówił, że na samym pradawnym początku istniał wielki bezkształtny i ciemny chaos, planety nie krążyły i nie świeciło Słońce oraz Księżyc. Dopiero, gdy przyszedł duchowy Władca, uczynił niebiosa, ziemię i człowieka, a także wszystkie istoty posiadające władzę rozmnażania się.

Tekst ten brzmi bardzo podobnie do treści pierwszych rozdziałów Księgi Rodzaju.

Przypisy:
1. C.H. Kang and E.R. Nelson, The Discovery of Genesis: How the Truths of Genesis Were Found Hidden in the Chinese Language, Concordia Publishing House, St. Louis, MO 1979, s. xiii.
2. James J.S. Johnson, "How Young Is the Earth? Applying Simple Math to Data Provided in Genesis", Acts & Facts 2008, vol. 37, no. 10, s. 4-5.
3. Patrz "Genesis According to the Miao People", translated by Edgar A. Truax, Impact No. 214, Acts & Facts April 1991, vol. 20, No. 4. (Ava Ford, M.D., "Uncovering creation truth in ancient cultures", Acts & Facts November 2008, s. 4-5.)